Banknoty Kościuszkowskie

U schyłku rządów króla Augusta III niezdolność naszego kraju do przeprowadzenia reform dzięki, którym wzmocniłaby się siła militarna, doprowadziła do rozbiorów Polski. Przeciw reformom była większość szlachty, magnaterii i duchowieństwa, czego namacalnym dowodem była ich zdrada w ramach tzw. konfederacji targowickiej. U zewnętrznych źródeł rozbiorów leży podpisanie przez Rosję i Prusy tajnego aneksu sojuszniczego, w którym zobowiązały się podjąć wspólne działania zbrojne przeciw Rzeczpospolitej, gdy strony uznają, że są zagrożone ich interesy w tym kraju. Pierwszy rozbiór Polski nastąpił w 1772 r. Zaczęto wówczas zabiegać o ożywienie i poprawienie gospodarki, w tym również o unowocześnienie form kredytu. Pojawiła się konieczność pokrycia wzrastającego zadłużenia państwa a tym samym na wzór innych krajów postanowiono wydać pierwszy pieniądz papierowy. Wiele lat sejm odrzucał projekty związane z wydaniem decyzji o emisji papierowego pieniądza, dopiero drugi rozbiór Polski i Insurekcja Kościuszkowska w 1974 r. przyczyniły się do przeforsowania reform. Zatwierdzono emisję ,,biletów skarbowych” o nominałach : 5, 10, 25, 50, 100, 500 i 1000 zł. na ogólną sumę 60 mln zł. Bilety skarbowe pozostawały w obiegu od 16 sierpnia do 6 listopada 1794 r. czyli do dnia upadku Warszawy. Łącznie zdołano wyemitować je na kwotę trochę powyżej 10 mln, dużo mniejszą niż zakładano wcześniej. Wraz z upadkiem powstania zakończył się żywot pierwszego polskiego papierowego pieniądza.
Banknoty Insurekcji Kościuszkowskiej o mniejszych nominałach pojawiają się dosyć często w handlu, trudniej spotkać banknoty 500 i 1000 złotowe, to prawdziwe rarytasy dla zbieraczy i stanowią oczywiście niemały wydatek. Bardzo istotną rzeczą jest stan zachowania tych banknotów. Co prawda trudno wymagać by ponad dwustuletnie papiery były w stanie menniczym ale im mniej są zniszczone, im mniej są ,,używane”, tym oczywiście ich wartość handlowa jest większa.

Comments are closed.